Schrijverslogboek (1)

19 november
’s Avonds laat onder het genot van een aantal glaasjes wijn in één keer het korte verhaal “Power! Attitude!” geschreven: een interview met een ex-deelneemster van het programma Topmodel Battle, vermengd met het venijnige jurycommentaar dat dit model-in-spe tijdens het programma te verwerken kreeg. Weet nog niet of het goed is, moet het een paar dagen laten liggen en er dan nog eens naar kijken. Het is maar goed dat ze de deadline van Write Now! een week hebben opgeschoven.

20 november
Een lief mailtje naar wat vrienden gestuurd met daarin het verzoek op mijn neplog te stemmen, en een berichtje op het Stories & Poems-forum gezet met hetzelfde verzoek. Denk niet dat ik die publieksprijs ga winnen, er zal vast wel iemand zijn die nóg meer mensen heeft weten te mobiliseren. Maar je weet het nooit. Misschien zijn die andere neplog-schrijvers wel allemaal contactgestoorde idioten.
Verder heb ik op het moment eigenlijk geen lopende projecten. Ik was begonnen aan een jeugdroman, maar dat vlot niet echt. Iemand op het forum gaf het pijnlijk treffend weer: “Ik dacht: wow, weer iets van jou! Maar dit vind ik helemaal niks.” Ik denk dat ik mijn eigen stijl teveel geweld heb aangedaan in een poging het “begrijpelijk” te maken voor twaalfjarigen. Misschien is dat toch niet mijn doelgroep, misschien moet ik meer oefenen, misschien moet ik het niet op een forum posten waar ze allemaal zestien zijn en in de fase dat ze neerkijken op literatuur voor jongere kinderen. Maar het heeft me wel ontmoedigd. Dan denk ik meteen: laat dan maar, dit kan ik blijkbaar niet. Ik ben niet iemand van lang sleutelen. Bij mij moet het in één keer raak zijn, anders is het niks.
Binnenkort wil ik mijn 2005-2006-verhaal gaan herlezen en herschrijven, in de hoop dat ik er een uitgever voor kan vinden. Wil hier echter niet teveel haast mee maken, het lijkt me verstandiger om eerst mijn stage bij Sirene af te ronden. Waarschijnlijk heb ik daar zelfs veel voordeel van omdat ik het uitgeverijwezen dan van de andere kant heb meegemaakt. Maar het wordt nog een behoorlijke klus om 2005-2006 publicabel te maken, dus misschien loont het de moeite om er nu alvast aan te beginnen. Ik moet bekennen dat ik dat herschrijven een saai werkje vind, en daarom stel ik het uit. Ik wil liever aan iets nieuws beginnen. Maar ik heb al zoveel onafgemaakte nieuwe dingen liggen, je kunt niet bezig blijven met beginnen, ooit moet er ook iets af.

26 november
“Power! Attitude!” opgestuurd naar Write Now. Nu dus maar afwachten en hopen op genade. De vorige keer waren ze zo vriendelijk om alle verliezers te vertellen dat we niet hadden gewonnen omdat we, lang verhaal kort, eigenlijk gewoon allemaal een slecht verhaal hadden geschreven. Dan weet je weer waar je staat. Ik reken dus maar nergens op, maar aan de andere kant: mijn inzending van dit jaar is wel een stuk beter dan die van twee jaar terug, dus wie weet.

Neplog

De afgelopen anderhalve maand ben ik in de huid van een ander gekropen. Dit in het kader van de Neplog-wedstrijd van literair tijdschrift Op Ruwe Planken. De bedoeling was dat je een weblog maakte voor een fictief persoon: een neplog.
Zo heb ik Olivia geschapen: 18 jaar oud, eerstejaars psychologie, woonachtig in Meppel en hard op zoek naar een kamer in Utrecht. Dat moest genoeg leuke verhalen kunnen opleveren, dacht ik. En dat klopte. Olivia nam een kijkje in een flink aantal studentenhuizen, vond een tijdelijke kamer bij twee leuke jongens in huis, herenigde zich tijdelijk met haar exvriendje, belandde in bed met haar huisgenoot en kwam er uiteindelijk achter dat hij homo was, en natuurlijk op de meest lullige manier: door hem en haar andere huisgenoot in bed te betrappen. Gelukkig had ze tegen die tijd wel een kamer in een ander huis gevonden, anders had ik het toch wel erg zielig voor haar gevonden. Zo hard ben ik nou ook weer niet voor mijn schepsels.
Al snel had ik een aantal vaste lezers. Een klein deel daarvan bestond uit mensen die wisten dat ik met dit project bezig was en onder een schuilnaam reageerden (dat laatste was natuurlijk helemaal niet echt nodig, maar ik denk dat ze het gewoon leuk vonden om het spelletje mee te spelen). De rest waren allemaal mensen die dachten dat Olivia echt bestond. Ze hadden ook niet echt redenen om aan te nemen dat dit niet zo was, want in tegenstelling tot sommige andere neplogs schreef ik niet echt bizarre dingen. Voor mij was het juist een uitdaging om Olivia's weblog zo echt mogelijk te laten lijken, en dat is blijkbaar gelukt.
Van één reactie schrok ik een beetje: ene Elsbeth schreef dat ze het leuk vond dat ze Olivia's weblog had gevonden "want sinds ik in de derde verhuisd ben heb ik niet meer zoveel van de mensen van school gehoord." En of Olivia ook de groetjes aan David wilde doen. Er stond geen emailadres bij dat ik herkende of dat duidelijk verzonnen was, dus dit moest wel iemand zijn die Olivia dacht te kennen! Ik reageerde er maar niet op, maar zat er toch een beetje mee in mijn maag. Bedrog op zo'n grote schaal is eigenlijk helemaal niets voor mij ;)
Vanmiddag heb ik het logo van de Neplog-wedstrijd op mijn neplog gepost en ben ik uit de kast gekomen. Toen ik dat gedaan had, zei mijn vriendje zelfvoldaan van achter zijn laptop: "Hé Eline, die reacties van die Elsbeth... dat was ik." Met een grote schreeuw ben ik bovenop hem gesprongen en heb hem een paar flinke tikken verkocht (in zo'n geval is een milde vorm van huiselijk geweld toch wel geoorloofd). Wat voelde ik me genaaid! Ik had het hem nog laten zien, die eerste reactie, in het kader van 'wat moet ik hier nou mee?'. Bleek dat hij het gewoon zelf had geschreven! Maar, zoals hij wijs opmerkte: "Jij bent genaaid door één persoon, maar zelf heb je het hele internet genaaid." Tja, daar zit ook wel wat in.

Doe 't zelf

Iedereen heeft bij scoutingmensen altijd zo'n beeld van echte handigerds. Van die types die met hun ene hand hout hakken terwijl ze met hun andere hand van het gehakte hout een vuurtje maken. Nou, niet dus. Ik zit op scouting en wij zijn het levende bewijs dat dat beeld dus niet klopt. Bij de Stam (de groep voor mensen van 17 tot 23 jaar) zijn de belangrijkste bezigheden bier drinken en kaarten. En het beheer (dat ervoor moet zorgen dat alles het doet in ons scoutinggebouw) is ook redelijk aan de luie kant: lichtjaren geleden is het gebouw verbouwd en nog steeds is het lokaal van de Stam niet klaar. Dat moesten we dus zelf gaan doen. Daarom hadden we dit weekend een klusweekend: het hele weekend met z'n allen aan ons lokaal werken. Het blijkt dat veel mensen dat lang niet zo'n leuk idee vinden als het hele weekend bier drinken en kaarten, waar de Stamweekends normaal op neerkomen. De opkomst was op z'n zachtst gezegd matigjes. Raoul, Linda en ik vormden de harde kern, waarvan Raoul dan weer de hardste kern was, want ik kan voor geen meter klussen en Linda wordt dinsdag aan haar knie geopereerd. Gelukkig hielpen er ook nog heel wat andere stamleden mee, maar wij waren de enigen die twee nachten zijn blijven slapen. Dankzij wat feesten en partijen waar de anderen heen moesten, waren we echter niet de enigen die op zaterdag behoorlijk sleep deprived rondliepen. Hoewel het in mijn geval ook wel mijn eigen schuld was: in het holst van de nacht met een bepaald manspersoon liggen smsen is niet echt bevorderlijk voor je nachtrust...
Hoe dan ook: ik heb hard geklust. Ik had in eerste instantie weinig vertrouwen in mezelf, dus op vrijdagavond heb ik me samen met Abel bezig gehouden met puin ruimen, thermoskannen schoonmaken (wanneer leren mensen dat je niet in álle thermoskannen koffie moet gooien?) en het speelgoedmagazijn opruimen: ,,Hé, vier sjoelbakken! Hé, een hele doos vol politie-uniformen! Hé, een zak vol wuppies!" Op zaterdag moest ik er echter toch echt aan geloven en kreeg ik een boor in mijn handen gedrukt. ,,Hier, klussen jij." Een heleboel schroeven hadden nog een laatste slagje nodig. ,,Maar dat kan ik helemaal niet!" piepte ik. ,,Ik heb nog nooit een boor in mijn handen gehad!" Blijkbaar was dit een mooie eerste keer. En het ging best aardig. Ik ging het wonder boven wonder zelfs leuk vinden! Na mijn booravontuur leerde Raoul met plamuren. Daar had ik geen aangeboren talent voor, maar ook dat ging niet heel slecht. En 's avonds heb ik me lekker mogen uitleven met verf. Dit klinkt misschien alsof het allemaal een fluitje van een cent was, maar dat was het natuurlijk niet. Het was hard werken. Maar niet zo vervelend als ik gedacht had, en ik was er ook niet zo slecht in als ik gedacht had.
Het mooiste zou het nu natuurlijk zijn als ons lokaal nu ook echt af was, maar zo ver is het helaas nog lang niet. Toch zijn we dit weekend al een heel eind in de buurt gekomen. Nu alleen hopen dat er nu niet nog eens jaren overheen gaan voor we de rest gaan doen...

Mysterieus voicemailbericht

Heb je dat ook weleens gehad? Iemand heeft je per ongeluk gebeld vanuit zijn broekzak en de voicemail heeft vijf minuten van zijn of haar leven opgenomen. Ik heb het weleens gehad met mezelf. Ik zat met Bennie op het strand en in mijn tas belde mijn mobiele telefoon per ongeluk naar mijn huistelefoon. De voicemail nam vijf minuten van ons gesprek op. Toen ik het thuis terugluisterde, herkende ik onze stemmen eerst niet eens. ,,Het zijn een jongen en een meisje," zei ik eerst. ,,Hé, hier hebben wij het vanmiddag ook over gehad... hé, wacht eens even, dit ZIJN wij!" Oké, niet het toppunt van intelligentie, maar stemmen klinken nogal vervormd als ze met zo'n afstand worden opgenomen.
Gisteren had ik dus weer zoiets. Maar nu met een volslagen vreemde. Het nummer op de nummermelder herkende ik niet, de stem die was opgenomen al evenmin (maar zoals ik al zei, dat zegt niet zoveel). Eerst hoorde ik een heleboel geruis en een vreemd, ritmisch geluid. Op de achtergrond hoorde ik mensen praten, maar ik kon er geen chocola van maken. Een tijdje hoorde ik helemaal niets, en toen verstond ik een paar flarden. ,,Dat is heel vervelend... maar een periode... dat komt nu dus ALLEMAAL terug." Weer even ruis, en toen, glashelder: ,,Maar ik heb dus ook geurhallucinaties. En vorige week, toen was ik dus verkouden, en ik had twee dagen dat ik dus echt helemaal niets rook. En toen heb ik die hallucinaties dus ook niet gehad. Dus toen dacht ik, het zijn dus eigenlijk geen hallucinaties, want blijkbaar ruik ik wel íets, en wordt die hallucinatie daardoor getriggerd." Nog even wat ruis, nog wat vage geluiden, en toen klik, de voicemail vond blijkbaar dat het wel lang genoeg geduurd had.
Hoevaak komt het voor dat je op deze manier getuige bent van zo'n gesprek? Het klonk als een gesprek met een psycholoog, wat het later ook bleek te zijn, toen mijn moeder de stoute schoenen aantrok en het nummer terugbelde. Het bleek iemand te zijn die we vaag kennen en die helemaal niet de bedoeling had om ons te bellen, en dus al helemaal niet om ons van geurhallucinaties op de hoogte te stellen! Een buitenkansje dus ;) En de wijze les van vandaag is... zet altijd je telefoon op toetsblok!

Eigenlijk

Heb je eindelijk een blog, doet-ie het niet! Ik had zoveel interessante verhalen te vertellen, over een barre tocht naar Bilthoven, mummies van wc-papier en plakband, de heftige gevoelens die The Grudge bij mensen kan losmaken en ik had ook nog wat interessante theorietjes over anti-essentialisme en instituties in het literaire veld (just kidding, die theorietjes zijn van mijn grote vriend Pierre Bourdieu en ik begrijp er geen f*ck van). Maar als je bij elke post ijskoud de mededeling "there were errors" krijgt, wordt het er niet gemakkelijker op. Het leuke is dat je dan wel een goed excuus hebt om je leerwerk even neer te leggen en in je beste Engels een gepikeerd mailtje naar de webmaster te sturen.
Ik heb vorige week al mijn hart gelucht over hoe slecht ik ben in tentamens leren, dus vandaag bekijken we het van de positieve én nuttige kant: wat is allemaal leuk om te doen als je eigenlijk moet leren? Empirisch onderzoek heeft deze week uitgewezen dat de volgende dingen erg bevredigend zijn als er een tentamen voor de deur staat.

* Computerspelletjes. Op http://spelletjesoverzicht.nl kun je allemaal irritante spelletjes doen. Kom je helemaal van tot rust. Tips: Duck Hunt, het oeroude spelletje waarbij je eenden uit de lucht moet knallen en Funny Bubbles, een strategiespelletje met allerschattigste virtuele beestjes die hele lieve geluidjes maken.
* Pepernoten eten.
* Honderd keer checken of je weblog het alweer doet.
* MSN. Vooral als je dan als een soort sociaal jongleur vier gesprekken tegelijk draaiende moet houden.
* Kijken naar je poes die op een roze kleedje op je bed ligt te slapen.
* Leedvermaak hebben om celebrity-afzeik sites als http://gofugyourself.typepad.com. Ook altijd leuk als je in een vileine bui bent: http://www.geenstijl.nl.
* Weblogs van anderen bekijken. Heerlijk tijdverdrijf en het genereert misschien nog nieuwe bezoekers van je eigen blog.

Maar waar het natuurlijk allemaal op neerkomt: het is uitstelgedrag. Als het om uitstellen gaat, ben ik een natuurtalent. Maar dat tentamen staat wel voor de deur. Of beter gezegd: ik sta al bijna bij het tentamen voor de deur. Morgen om 9 uur welteverstaan. Niet dat ik me er nou al teveel zorgen over maak: van de 112 oefenvragen heb ik er al 65 goed, en vanavond ga ik er natuurlijk nog veel meer beantwoorden. Ik heb het gevoel dat ik de grote lijn wel redelijk door heb en dat ik het waarschijnlijk wel ga halen, zeker als je bedenkt dat ik voor mijn andere opdrachten goede cijfers heb gehaald. Het punt is dat het wel leuk is, sites bekijken waar je niet hoort te zijn, maar dat je de hele tijd wéét dat je niet goed bezig bent en dat je je tijd zit te verdoen. Je voelt je eigenlijk alleen maar verdomd nutteloos, hoeveel eenden je ook uit de lucht weet te schieten. En eigenlijk wil je dat toch niet. Je gaat liever naar bed met het idee dat je echt goed bezig bent geweest die dag. Dus: ik moet maar weer eens aan de slag. Misschien lukt het me zelfs wel om vanavond Grey's Anatomy een keertje over te slaan. Maar daar durf ik niks over te beloven...

Kroegentest

Nu ik hier toch mijn tijd zit te verdoen, is het ook wel leuk om even de resultaten van de kroegentest van zaterdag hier neer te zetten. Met Lisette, Raoul en Abel ben ik in vijf (eigenlijk zes) verschillende kroegen geweest. Die hebben we allemaal beoordeeld. Dus: waar moet je wel en niet heen als je in Utrecht gaat barhoppen?

Kroeg 1: De Winkel van Sinkel
Scoorde vooral hoog op de inrichting: het is echt een vet mooie tent. Over de bediening waren we echter niet zo tevreden: we zaten eerst buiten, maar daar kregen we niks, dus verhuisden we naar binnen. Daar moesten we ook nog ruim vijf minuten met onze handen naar het personeel wapperen voor we bediend werden, en toen we onze bestelling hadden doorgegeven, duurde het ook nog een hele tijd voor we die kregen. Verzachtende omstandigheid: het was heel druk. Abel meende wel een ontevreden blik van het meisje te zien toen ze in de gaten kreeg dat we geen fooi gaven.
Als je de tijd hebt, is de Winkel van Sinkel wel een aanrader: zoals ik al zei, het ziet er mooi uit en het publiek is ook leuk. Je kunt er ook voor niet al teveel geld eten. De bittergarnituur is wel flink duur, maar ook wel heel lekker en chic. Ook over het sanitair valt niets te klagen: de wc's zijn ruim en schoon.

Kroeg 2: King Arthur
Immer gezellig. Leuke muziek, wel iets te hard om echt achtergrondmuziek te zijn. Je moet er net een beetje overheen schreeuwen. Het publiek is vrij gemengd, dus ook leuk. De inrichting is gezellig. Lisette en Raoul hadden we commentaar op de lampen: ze vonden de constructie niet mooi. Wat wel weer heel erg leuk is, is dat er op de bovenverdieping oude treinbankjes staan in plaats van stoelen.
King Arthur is niet heel goedkoop: 12 euro voor een kan witbier? Hmm. Gelukkig zijn ook hier de toiletten wel schoon.

Kroeg 3: Hemingway
Eerste indruk: ballentent. Zit ook op kruipafstand van de sociëteiten van het corps en UVSV. De muziek staat hard, dus je kunt je slecht verstaanbaar maken en eigenlijk alleen echt een gesprek voeren met degene die naast je zit. Gaat diegene praten met degene aan de andere kant naast hem, dan versta je de helft al niet meer. De opstelling van het meubilair maakt het voeren van een gesprek ook moeilijk: tegenover lage bankjes staan hoge barkrukken. Het praat lastig met zo'n groot verschil in hoogte.
De bediening scoorde wel hoog: omdat bij het inschenken van mijn glas de wijn op raakte, beloofde de barman me te komen bijschenken als hij nieuwe wijn gehaald had, wat hij ook deed. Ook Lisette gaf hij een flinke scheut erbij. Service!
Lisette heeft de toiletten beoordeeld en was daarover op zich wel tevreden. Enige minpuntje: terwijl je zit te plassen hoor je de centrifuge bij de buren. Dat is dan wel weer jammer.

Kroeg 4: Café de Zaak
Heel gezellig. Punten voor het feit dat Lenny Kravitz aan stond. Ook absoluut niet duur: voor een martini betaal je even veel als voor een wijntje. Allemaal aan de martini dus! Het publiek bestaat voornamelijk uit dertigers, met wat uitschieters naar jonger en ouder. Mocht je gezelschap ongelooflijk saai blijken te zijn, geen nood: in een rekje aan de muur hangen verschillende tijdschriften. Waarom het nou nodig was om daar vijf keer dezelfde Veronicagids op te hangen, begrepen wij echter niet helemaal.
De damestoiletten zijn redelijk te hebben, al is het een beetje proppen geblazen als je met z'n tweeën staat te wachten. De derde staat definitief buiten, en zo kan zich een hele rij in het café vormen als het druk is. Echt heel schoon zijn de toiletten niet, maar ze zijn ook niet vies. Raoul en Abel waren minder te spreken over de herentoiletten: die waren volgens hen smerig en een troep. Abel meldde dat de lege wcrolletjes op de grond lagen. Dat kan natuurlijk niet. Minpunten.

Kroeg 0: de Beurs
Na het nodige gelazer met de uitsmijter (zou hij ooit een groep mensen voor zich krijgen die wél allemaal braaf hun collegekaart bij zich hebben?) mochten we eindelijk naar binnen en maakten meteen rechtsomkeert. Lopen was er onmogelijk, ademen eigenlijk ook. Jammer, want ik had best even willen dansen.

Kroeg 5: 't Neutje
Studentencafé bij uitstek, maar nu opvallend rustig. Eerst kon je er nog wel dansen op zaterdagavond, maar dat hebben ze blijkbaar afgeschaft (gevolg: iedereen gaat naar de Beurs, waar het dus stampvol komt te zitten). Er stond leuke muziek aan en de mensen zaten kalmpjes aan tafeltjes te praten. Het publiek bestaat grotendeels uit studenten. Volgens Lisette is dit eigenlijk meer een kroeg waar je even gaat uitrusten van het shoppen met een warme chocolademelk (niet dat wij dat ooit hebben gedaan, om de één of andere reden belanden wij steeds weer in de Mac).
Over het sanitair was Lisette erg tevreden, ik herinner me iets van een lieveheersbeestje op de bril? Ik kan het mis hebben, ik was niet al te helder meer.
In elk geval: in 't Neutje is niet heel veel te beleven op zaterdagavond, maar het is wel een goede tent om je stapavond een beetje chill af te sluiten voor je op de fiets stapt.

De uiteindelijke winnaar (het hoogste gemiddelde van alle punten): Café de Zaak. Zoals Raoul zei (tenminste, ik geloof dat het Raoul was, de martini begon op dat moment zijn werk al te doen): een tent met stamkroeg-potentie.

Thuis werken

Hoera, hoera: volgende week heb ik weer tentamens! Vandaag heb ik vrij, dus ik had bedacht dat dit een mooie gelegenheid zou zijn om eens flink aan het werk te gaan. Ik moet namelijk niet alleen nog héél veel lezen & leren, ik moet ook nog een essay fabriceren, een Literair Debuut beoordelen, een paar stukjes voor Alalos (het blad van Taal- en Cultuurstudies) in elkaar draaien, een gebouw zien te vinden om het zomerkamp met de welpen in door te brengen en een opzet maken voor het scoutingkrantje dat sinds kort onder mijn beheer staat. Genoeg om een mens drie weken van de straat te houden dus.
Eerst ging het goed, vandaag. Om kwart voor tien sharp zat ik met het "Handboek Redactie" voor mijn neus aan tafel. Van Doris had ik een hele goede tip gekregen: drie kwartier leren, een kwartier chillen. Dus tot half elf zat ik braaf te lezen over het redigeren van manuscripten en kopijbesprekingen. Toen hing ik een kwartiertje rond, at een koekje, aaide de katten, en las een oud stukje in mijn eigen dagboek. Tijd voor weer drie kwartier, nu gevuld met een stuk over Literatuuropvattingen in de jaren 70. Ook al zo interessant ;)
Hierna besloot ik mijn vrije kwartiertje te vullen met het checken van mijn mail. En toen ging het natuurlijk mis. Zet mij achter een computer en je bent me kwijt. Voor ik het weet zit ik uitgebreid mijn mening te verkondigen op verschillende fora of een stukje te schrijven voor mijn weblog dat niets bijdraagt aan mijn kennis voor de naderende tentamens. Inmiddels zit ik hier al ruim een uur. Ik kan nu beter gelijk door aan mijn stukjes voor Alalos gaan werken, maar zelfs daar kan ik me niet toe zetten. Ik ben een ramp. Ik zou eigenlijk gewoon van 9 tot 5 binnen de muren van een schoolgebouw gehouden moeten worden, met strenge leraren die erop toezien dat ik me braaf bij het Handboek Redactie en artikelen over literatuuropvattingen houd. Thuis ben ik het schoolvoorbeeld van een ongeleid projectiel. Later freelance gaan werken? Misschien toch niet zo'n goed idee voor mij...

Mode

26 september 2006

In de Viva stond afgelopen week welke kledingstukken ik allemaal moet weggooien. “Hebben, houden, dumpen” heette het artikel. Ik begin altijd heel geïnteresseerd aan dat soort stukken, en leg ze steevast zwaar geïrriteerd weg. Dit keer was mijn score wel heel dramatisch. Ik werd gesommeerd al mijn broeken met wijduitlopende pijpen weg te gooien, samen met mijn strokenrok en mijn spijkerjasje.
Een paar jaar geleden bestond mijn hele garderobe uit flared broeken. Dat is wel wat minder geworden, gelukkig, maar toch liggen er nog drie exemplaren in mijn kast. Twee daarvan zijn voornamelijk werk- en scoutingbroeken, één draag ik nog echt. Vorige week had ik ‘m nog nietsvermoedend aan naar een verjaardag. Niet wetend dat ik voor gek liep. Achter. Want die wijduitlopende pijp kon toen natuurlijk ook al niet. Of misschien ook wel, wie zal het zeggen.
Natuurlijk kan het me helemaal niks schelen wat de Viva zegt. Kom nou, het is maar een tijdschrift, for God’s sake. Ik zal heus niet écht mijn ouderwetse spijkerbroeken, lievelingsrok en spijkerjasje (onmisbaar in mijn garderobe sinds mijn veertiende) gaan weggooien. Ze zitten lekker en ik vind ze ook echt leuk staan. Ze horen bij mijn stijl. Een broek met wijduitlopende pijpen en laarzen er onder, dat hoort bij mij. Als ik mijn opvallende strokenrok draag krijg ik daar nog steeds weleens complimentjes over, waarschijnlijk van mensen die net zo achter lopen als ik. Een mijn spijkerjasje is de enige zomerjas die op de strokenrok kan, en hetzelfde geldt voor mijn wijde legergroene broek. Ja, dat let allemaal nauw.
Maar altijd als er in een tijdschrift staat dat ik een kledingstuk moet meegeven voor de arme mensen, en ik dat eigenlijk helemaal niet wil, gebeurt er iets geks. Al gauw ga ik het kledingstuk zelf ook minder leuk vinden. Ik ga het minder en minder dragen. Ik zie ook niemand meer die het draagt, wat me sterkt in de overtuiging dat het eigenlijk een belachelijk kledingstuk is. Ik zie iedereen in iets anders, iets nieuws dat ik moet hebben. Ik roep altijd dat ik nooit bretels zal gaan dragen, maar je weet het nooit. Ik ben duidelijk geen trendsetter, maar een trendvolger, hoe graag ik ook zou willen dat het anders was. Ik hobbel er maar achteraan. Een paar maanden nadat een tijdschrift mijn geliefde kledingstuk heeft afgekraakt, geef ik schoorvoetend toe dat het inderdaad niet echt leuk meer staat.
En nu heb ik er serieus over nagedacht om een legging te kopen. Daar kwam ik op tijd van terug, toen ik bedacht dat ik niet zou weten wat ik op die legging zou moeten dragen, behalve een rokje of jurkje, en dat kan ik net zo goed met een panty dragen. Maar dat ik het overwogen heb is al erg genoeg. Een legging. Dat is ongeveer het grootste verraad dat ik aan mijn stijl kan plegen. Want ondanks mijn trendvolgerij hoop ik toch een eigen stijl te hebben waar ik alle modegrillen mee combineer. Ik heb hopelijk toch wel iets eigens, iets dat blijft. Ik wil geen paspop zijn waar je alles maar aan op kunt hangen, ieder seizoen iets anders. Een paspop die daar vervolgens nog veel geld voor betaalt ook.
Dus ik heb iets besloten. Ik blijf mijn broek met wijde pijpen dragen dit jaar. Net als mijn strokenrok en mijn spijkerjasje. Ik luister niet meer. Ik vind die dingen leuk. Ze horen bij mij, ze zijn van mij en ze blijven van mij. Als het even kan, blijf ik ze dragen tot ze weer in de mode komen. En dan ben ik opeens de trendsetter.