Doe 't zelf

Iedereen heeft bij scoutingmensen altijd zo'n beeld van echte handigerds. Van die types die met hun ene hand hout hakken terwijl ze met hun andere hand van het gehakte hout een vuurtje maken. Nou, niet dus. Ik zit op scouting en wij zijn het levende bewijs dat dat beeld dus niet klopt. Bij de Stam (de groep voor mensen van 17 tot 23 jaar) zijn de belangrijkste bezigheden bier drinken en kaarten. En het beheer (dat ervoor moet zorgen dat alles het doet in ons scoutinggebouw) is ook redelijk aan de luie kant: lichtjaren geleden is het gebouw verbouwd en nog steeds is het lokaal van de Stam niet klaar. Dat moesten we dus zelf gaan doen. Daarom hadden we dit weekend een klusweekend: het hele weekend met z'n allen aan ons lokaal werken. Het blijkt dat veel mensen dat lang niet zo'n leuk idee vinden als het hele weekend bier drinken en kaarten, waar de Stamweekends normaal op neerkomen. De opkomst was op z'n zachtst gezegd matigjes. Raoul, Linda en ik vormden de harde kern, waarvan Raoul dan weer de hardste kern was, want ik kan voor geen meter klussen en Linda wordt dinsdag aan haar knie geopereerd. Gelukkig hielpen er ook nog heel wat andere stamleden mee, maar wij waren de enigen die twee nachten zijn blijven slapen. Dankzij wat feesten en partijen waar de anderen heen moesten, waren we echter niet de enigen die op zaterdag behoorlijk sleep deprived rondliepen. Hoewel het in mijn geval ook wel mijn eigen schuld was: in het holst van de nacht met een bepaald manspersoon liggen smsen is niet echt bevorderlijk voor je nachtrust...
Hoe dan ook: ik heb hard geklust. Ik had in eerste instantie weinig vertrouwen in mezelf, dus op vrijdagavond heb ik me samen met Abel bezig gehouden met puin ruimen, thermoskannen schoonmaken (wanneer leren mensen dat je niet in álle thermoskannen koffie moet gooien?) en het speelgoedmagazijn opruimen: ,,Hé, vier sjoelbakken! Hé, een hele doos vol politie-uniformen! Hé, een zak vol wuppies!" Op zaterdag moest ik er echter toch echt aan geloven en kreeg ik een boor in mijn handen gedrukt. ,,Hier, klussen jij." Een heleboel schroeven hadden nog een laatste slagje nodig. ,,Maar dat kan ik helemaal niet!" piepte ik. ,,Ik heb nog nooit een boor in mijn handen gehad!" Blijkbaar was dit een mooie eerste keer. En het ging best aardig. Ik ging het wonder boven wonder zelfs leuk vinden! Na mijn booravontuur leerde Raoul met plamuren. Daar had ik geen aangeboren talent voor, maar ook dat ging niet heel slecht. En 's avonds heb ik me lekker mogen uitleven met verf. Dit klinkt misschien alsof het allemaal een fluitje van een cent was, maar dat was het natuurlijk niet. Het was hard werken. Maar niet zo vervelend als ik gedacht had, en ik was er ook niet zo slecht in als ik gedacht had.
Het mooiste zou het nu natuurlijk zijn als ons lokaal nu ook echt af was, maar zo ver is het helaas nog lang niet. Toch zijn we dit weekend al een heel eind in de buurt gekomen. Nu alleen hopen dat er nu niet nog eens jaren overheen gaan voor we de rest gaan doen...

Mysterieus voicemailbericht

Heb je dat ook weleens gehad? Iemand heeft je per ongeluk gebeld vanuit zijn broekzak en de voicemail heeft vijf minuten van zijn of haar leven opgenomen. Ik heb het weleens gehad met mezelf. Ik zat met Bennie op het strand en in mijn tas belde mijn mobiele telefoon per ongeluk naar mijn huistelefoon. De voicemail nam vijf minuten van ons gesprek op. Toen ik het thuis terugluisterde, herkende ik onze stemmen eerst niet eens. ,,Het zijn een jongen en een meisje," zei ik eerst. ,,Hé, hier hebben wij het vanmiddag ook over gehad... hé, wacht eens even, dit ZIJN wij!" Oké, niet het toppunt van intelligentie, maar stemmen klinken nogal vervormd als ze met zo'n afstand worden opgenomen.
Gisteren had ik dus weer zoiets. Maar nu met een volslagen vreemde. Het nummer op de nummermelder herkende ik niet, de stem die was opgenomen al evenmin (maar zoals ik al zei, dat zegt niet zoveel). Eerst hoorde ik een heleboel geruis en een vreemd, ritmisch geluid. Op de achtergrond hoorde ik mensen praten, maar ik kon er geen chocola van maken. Een tijdje hoorde ik helemaal niets, en toen verstond ik een paar flarden. ,,Dat is heel vervelend... maar een periode... dat komt nu dus ALLEMAAL terug." Weer even ruis, en toen, glashelder: ,,Maar ik heb dus ook geurhallucinaties. En vorige week, toen was ik dus verkouden, en ik had twee dagen dat ik dus echt helemaal niets rook. En toen heb ik die hallucinaties dus ook niet gehad. Dus toen dacht ik, het zijn dus eigenlijk geen hallucinaties, want blijkbaar ruik ik wel íets, en wordt die hallucinatie daardoor getriggerd." Nog even wat ruis, nog wat vage geluiden, en toen klik, de voicemail vond blijkbaar dat het wel lang genoeg geduurd had.
Hoevaak komt het voor dat je op deze manier getuige bent van zo'n gesprek? Het klonk als een gesprek met een psycholoog, wat het later ook bleek te zijn, toen mijn moeder de stoute schoenen aantrok en het nummer terugbelde. Het bleek iemand te zijn die we vaag kennen en die helemaal niet de bedoeling had om ons te bellen, en dus al helemaal niet om ons van geurhallucinaties op de hoogte te stellen! Een buitenkansje dus ;) En de wijze les van vandaag is... zet altijd je telefoon op toetsblok!