Schrijverslogboek (1)

19 november
’s Avonds laat onder het genot van een aantal glaasjes wijn in één keer het korte verhaal “Power! Attitude!” geschreven: een interview met een ex-deelneemster van het programma Topmodel Battle, vermengd met het venijnige jurycommentaar dat dit model-in-spe tijdens het programma te verwerken kreeg. Weet nog niet of het goed is, moet het een paar dagen laten liggen en er dan nog eens naar kijken. Het is maar goed dat ze de deadline van Write Now! een week hebben opgeschoven.

20 november
Een lief mailtje naar wat vrienden gestuurd met daarin het verzoek op mijn neplog te stemmen, en een berichtje op het Stories & Poems-forum gezet met hetzelfde verzoek. Denk niet dat ik die publieksprijs ga winnen, er zal vast wel iemand zijn die nóg meer mensen heeft weten te mobiliseren. Maar je weet het nooit. Misschien zijn die andere neplog-schrijvers wel allemaal contactgestoorde idioten.
Verder heb ik op het moment eigenlijk geen lopende projecten. Ik was begonnen aan een jeugdroman, maar dat vlot niet echt. Iemand op het forum gaf het pijnlijk treffend weer: “Ik dacht: wow, weer iets van jou! Maar dit vind ik helemaal niks.” Ik denk dat ik mijn eigen stijl teveel geweld heb aangedaan in een poging het “begrijpelijk” te maken voor twaalfjarigen. Misschien is dat toch niet mijn doelgroep, misschien moet ik meer oefenen, misschien moet ik het niet op een forum posten waar ze allemaal zestien zijn en in de fase dat ze neerkijken op literatuur voor jongere kinderen. Maar het heeft me wel ontmoedigd. Dan denk ik meteen: laat dan maar, dit kan ik blijkbaar niet. Ik ben niet iemand van lang sleutelen. Bij mij moet het in één keer raak zijn, anders is het niks.
Binnenkort wil ik mijn 2005-2006-verhaal gaan herlezen en herschrijven, in de hoop dat ik er een uitgever voor kan vinden. Wil hier echter niet teveel haast mee maken, het lijkt me verstandiger om eerst mijn stage bij Sirene af te ronden. Waarschijnlijk heb ik daar zelfs veel voordeel van omdat ik het uitgeverijwezen dan van de andere kant heb meegemaakt. Maar het wordt nog een behoorlijke klus om 2005-2006 publicabel te maken, dus misschien loont het de moeite om er nu alvast aan te beginnen. Ik moet bekennen dat ik dat herschrijven een saai werkje vind, en daarom stel ik het uit. Ik wil liever aan iets nieuws beginnen. Maar ik heb al zoveel onafgemaakte nieuwe dingen liggen, je kunt niet bezig blijven met beginnen, ooit moet er ook iets af.

26 november
“Power! Attitude!” opgestuurd naar Write Now. Nu dus maar afwachten en hopen op genade. De vorige keer waren ze zo vriendelijk om alle verliezers te vertellen dat we niet hadden gewonnen omdat we, lang verhaal kort, eigenlijk gewoon allemaal een slecht verhaal hadden geschreven. Dan weet je weer waar je staat. Ik reken dus maar nergens op, maar aan de andere kant: mijn inzending van dit jaar is wel een stuk beter dan die van twee jaar terug, dus wie weet.

Neplog

De afgelopen anderhalve maand ben ik in de huid van een ander gekropen. Dit in het kader van de Neplog-wedstrijd van literair tijdschrift Op Ruwe Planken. De bedoeling was dat je een weblog maakte voor een fictief persoon: een neplog.
Zo heb ik Olivia geschapen: 18 jaar oud, eerstejaars psychologie, woonachtig in Meppel en hard op zoek naar een kamer in Utrecht. Dat moest genoeg leuke verhalen kunnen opleveren, dacht ik. En dat klopte. Olivia nam een kijkje in een flink aantal studentenhuizen, vond een tijdelijke kamer bij twee leuke jongens in huis, herenigde zich tijdelijk met haar exvriendje, belandde in bed met haar huisgenoot en kwam er uiteindelijk achter dat hij homo was, en natuurlijk op de meest lullige manier: door hem en haar andere huisgenoot in bed te betrappen. Gelukkig had ze tegen die tijd wel een kamer in een ander huis gevonden, anders had ik het toch wel erg zielig voor haar gevonden. Zo hard ben ik nou ook weer niet voor mijn schepsels.
Al snel had ik een aantal vaste lezers. Een klein deel daarvan bestond uit mensen die wisten dat ik met dit project bezig was en onder een schuilnaam reageerden (dat laatste was natuurlijk helemaal niet echt nodig, maar ik denk dat ze het gewoon leuk vonden om het spelletje mee te spelen). De rest waren allemaal mensen die dachten dat Olivia echt bestond. Ze hadden ook niet echt redenen om aan te nemen dat dit niet zo was, want in tegenstelling tot sommige andere neplogs schreef ik niet echt bizarre dingen. Voor mij was het juist een uitdaging om Olivia's weblog zo echt mogelijk te laten lijken, en dat is blijkbaar gelukt.
Van één reactie schrok ik een beetje: ene Elsbeth schreef dat ze het leuk vond dat ze Olivia's weblog had gevonden "want sinds ik in de derde verhuisd ben heb ik niet meer zoveel van de mensen van school gehoord." En of Olivia ook de groetjes aan David wilde doen. Er stond geen emailadres bij dat ik herkende of dat duidelijk verzonnen was, dus dit moest wel iemand zijn die Olivia dacht te kennen! Ik reageerde er maar niet op, maar zat er toch een beetje mee in mijn maag. Bedrog op zo'n grote schaal is eigenlijk helemaal niets voor mij ;)
Vanmiddag heb ik het logo van de Neplog-wedstrijd op mijn neplog gepost en ben ik uit de kast gekomen. Toen ik dat gedaan had, zei mijn vriendje zelfvoldaan van achter zijn laptop: "Hé Eline, die reacties van die Elsbeth... dat was ik." Met een grote schreeuw ben ik bovenop hem gesprongen en heb hem een paar flinke tikken verkocht (in zo'n geval is een milde vorm van huiselijk geweld toch wel geoorloofd). Wat voelde ik me genaaid! Ik had het hem nog laten zien, die eerste reactie, in het kader van 'wat moet ik hier nou mee?'. Bleek dat hij het gewoon zelf had geschreven! Maar, zoals hij wijs opmerkte: "Jij bent genaaid door één persoon, maar zelf heb je het hele internet genaaid." Tja, daar zit ook wel wat in.