Neplog

De afgelopen anderhalve maand ben ik in de huid van een ander gekropen. Dit in het kader van de Neplog-wedstrijd van literair tijdschrift Op Ruwe Planken. De bedoeling was dat je een weblog maakte voor een fictief persoon: een neplog.
Zo heb ik Olivia geschapen: 18 jaar oud, eerstejaars psychologie, woonachtig in Meppel en hard op zoek naar een kamer in Utrecht. Dat moest genoeg leuke verhalen kunnen opleveren, dacht ik. En dat klopte. Olivia nam een kijkje in een flink aantal studentenhuizen, vond een tijdelijke kamer bij twee leuke jongens in huis, herenigde zich tijdelijk met haar exvriendje, belandde in bed met haar huisgenoot en kwam er uiteindelijk achter dat hij homo was, en natuurlijk op de meest lullige manier: door hem en haar andere huisgenoot in bed te betrappen. Gelukkig had ze tegen die tijd wel een kamer in een ander huis gevonden, anders had ik het toch wel erg zielig voor haar gevonden. Zo hard ben ik nou ook weer niet voor mijn schepsels.
Al snel had ik een aantal vaste lezers. Een klein deel daarvan bestond uit mensen die wisten dat ik met dit project bezig was en onder een schuilnaam reageerden (dat laatste was natuurlijk helemaal niet echt nodig, maar ik denk dat ze het gewoon leuk vonden om het spelletje mee te spelen). De rest waren allemaal mensen die dachten dat Olivia echt bestond. Ze hadden ook niet echt redenen om aan te nemen dat dit niet zo was, want in tegenstelling tot sommige andere neplogs schreef ik niet echt bizarre dingen. Voor mij was het juist een uitdaging om Olivia's weblog zo echt mogelijk te laten lijken, en dat is blijkbaar gelukt.
Van één reactie schrok ik een beetje: ene Elsbeth schreef dat ze het leuk vond dat ze Olivia's weblog had gevonden "want sinds ik in de derde verhuisd ben heb ik niet meer zoveel van de mensen van school gehoord." En of Olivia ook de groetjes aan David wilde doen. Er stond geen emailadres bij dat ik herkende of dat duidelijk verzonnen was, dus dit moest wel iemand zijn die Olivia dacht te kennen! Ik reageerde er maar niet op, maar zat er toch een beetje mee in mijn maag. Bedrog op zo'n grote schaal is eigenlijk helemaal niets voor mij ;)
Vanmiddag heb ik het logo van de Neplog-wedstrijd op mijn neplog gepost en ben ik uit de kast gekomen. Toen ik dat gedaan had, zei mijn vriendje zelfvoldaan van achter zijn laptop: "Hé Eline, die reacties van die Elsbeth... dat was ik." Met een grote schreeuw ben ik bovenop hem gesprongen en heb hem een paar flinke tikken verkocht (in zo'n geval is een milde vorm van huiselijk geweld toch wel geoorloofd). Wat voelde ik me genaaid! Ik had het hem nog laten zien, die eerste reactie, in het kader van 'wat moet ik hier nou mee?'. Bleek dat hij het gewoon zelf had geschreven! Maar, zoals hij wijs opmerkte: "Jij bent genaaid door één persoon, maar zelf heb je het hele internet genaaid." Tja, daar zit ook wel wat in.